जीना इसी का नाम है !!!

आज नेहमीची ८.५२ चर्चगेट फास्ट चुकली .... पुढल्या ट्रेनची वाट पाहत उभा होतो .. समोरच्या फलाटावर एक बाई मोठ्या मोठ्याने बडबडत होती ... असंबद्ध बडबड अव्याहतपणे .. तिच्याकडे बघितले आणि तिच्या बोलण्यावरून जाणवले की कोणाचे तरी फ्रसस्ट्रेशन ती बाहेर काढत होती .... एकाकडून कळले की तिचा हा रोजचा शिरस्ता आहे .... बाईचे राहणीमान चांगले दिसत होते... म्हणजे वेडी तर ती मुळीच न्हवती .. ट्रेन आली आणि रोजच्यासारखे

"लटकून " जाण्याशिवाय पर्याय न्हवता.... मनात असंख्य विचार भरकटत होते ...

खरच .. लोकल मधली ही गर्दी कधी कधी खूप ज्ञान देऊन जाते ... लोकलमधले ग्रुप्स तर अनेक गोष्टींची चर्चा करत असतात ... म्हणजे अगदी भारतीय अर्थव्यवस्था , आयकर , रतन टाटांची शेवटची ए जी एम ते शेअर मार्केट आणि "सनी लिओन" ... अगदी अपशब्दांची डिक्शनरी सुद्धा ह्याच लोकलमध्ये ऐकायला मिळेल .... भजनी मंडळांचे भजन असो किंवा एखादे हौशी गाणारे असोत... मयेकर काकांचे प्रमोशनचे पेढे असोत वा शहाच्या इंट्रा डे लॉस चे सांत्वन असो .... आपला मुलगा लंडनला जाणार म्हणून खुश आणि दु:खी झालेला कार्तिक काका असो किंवा नवीन नोकरीच्या शोधातला चेतन असो .. सगळेच जवळचे वाटतात ... तुझ्या मुलासाठी फी चे पैसे कमी पडत आहेत काळजी करू नकोस आम्ही सर्व मिळून वर्गणी काढतो... " अरे तुझा मुलगा उद्या डॉक्टर झाला तर आम्ही त्याच्याकडेच येऊ ना .. फुकट मध्ये उपचार करायला " असे आधाराचे मित्र असोत... सारे काही इथेच अनुभवास येते... "तने छोकरी थई गयी बहु नशिबवान छे तू ... छोक्रो मा बाप नु ध्यान राखतो नथी .. छोकरी सरस छे .." असे सांगून मुलगी झाल्याबद्दल पार्टी मागणारे पटेल असोत... किंवा आपल्या घरचे टेन्शन मैत्रिणीकडे मांडणारी एखादी नवविवाहित मुलगी असो... एक कुटुंबच जन्माला येते....

फेसबुकवर जसे कोणी कोणाचे ओळखीचे नसलेले मित्र मैत्रिणी एक येतात आणि नवे नाते तयार होते तसेच हे एक सव्वा तासाच्या रोजच्या प्रवासात निर्माण झालेले वर्चुअल जग सारे काही शिकवून जाते ..
मुंबईकरांचे निम्मे आयुष्य हे प्रवास करण्यात जाते असा समज बऱ्याच लोकांत आहे .... आणि काही अंशी तो जरी खरा असला तरी आपल्या अनुभवांची झोळी तो ह्याच प्रवासादरम्यान भरत असतो .... केल्याने देशाटन मनुजा चातुर्य येतसे फार असे म्हटले आहे ... पण मुंबईकरांच्या बाबतीत केल्याने "लोकलाटन" मनुजा चार्तुय येतसे फार असे म्हटले तरी वावगे ठरणार नाही ....

मुंबईकरांच्या आयुष्याचा अविभाज्य भाग असलेली ही मुंबई लोकल कितीतरी चांगल्या - वाईट गोष्टी शिकवत राहते.. एकीची भावना जागृत करते.... एक नवे स्पिरीट देते .... का कुणास ठाऊक पण मुंबईकर मोठ्या जिद्दीचा आणि कधीही हार न मानणारा मानला जातो .. कदाचित ही ताकद इथूनच मिळत असावी ... असह्यता म्हणा किंवा पर्याय नाही म्हणा ..पण शेवटी जो तळे राखतो तोच पाणी चाखतो .. हेच स्पिरीट मुंबईकर राखतो आणि अगदी पाकिस्तानसारख्या दहशतवादी राष्ट्राला सुद्धा मुंबईचे हेच स्पिरीट कमी करण्यात अपयश येते ...

किसीकी मुस्कुराहोन पे हो निसार
किसीका दर्द ले सके तो ले उधार
किसीकी वासते हो तेरे दिल में प्यार
जीना इसी का नाम है !!!

-- विकास सोमण
मालाड, मुंबई - ९७