मन्याच्या मनात काही तरी वेगळेच होते... तिच्याकडे जाऊन धिंगाणा घालायचा ..चार शिव्या हासडून मन हलके करायचे आणि मग तोंडातली लाळ थुंकून निघून यायचे ... असा विचार डोक्यात आला असतानाच त्याने सगळे जुने प्रसंग आठवून पाहिले ... थोडावेळ शांत डोक्याने विचार करून त्याने त्याचा बेत रद्द केला...
काय करणार ... मनात सगळे कोंडले गेले होते .. थंड वाऱ्याची झुळूक एकाकी उष्ण व्हावी किंवा बसलेल्या खुर्चीचा पायच मोडून
पडावा
अशी अवस्था त्याच्या मनाची झाली होती ..... एकवेळ तुटलेली काच जोडता येते
पण तुटलेले हृदय पुन्हा कसे जोडले जाणार..... आणि मग त्याच तुटक्या
हृदयातून नैराश्य आणि क्विचीतच स्वतःबद्दलची घृणा , संताप आणि अश्रूच
जन्माला येते..
मनावर दगड ठेवून त्याने हे सत्य स्वीकारले... पुढे काय वाढून ठेवले आहे हे आपल्याला माहित नसल्याने त्याने नव्याने जगायला शिकायला हवे असे त्यालाही वाटत होते... पण ... पण.. जुन्या जखमा कालांतराने पुन्हा पुन्हा ओल्या व्हायच्या ... कोणीतरी त्या जखमेवरची खपली काढावी अशागत सगळ्या जुन्या आठवणी डोळ्यांसमोर यायच्या .... एका क्षणात होत्याचे न्हवते तर फक्त पूर , भूकंप अश्या आपत्तीत येते पण ही आपत्ती नैसर्गिक न्हवती तर भावनिक गुंतागुंतीची , विश्वासाची आणि प्रेमावर आलेली आपत्ती होती ...
आज पुन्हा तो त्याच ठिकाणी आला होता जिकडे "ते दोघे " पहिल्यांदा भेटले होते... त्याचठिकाणी .... स्वतःची स्कुटी पार्क करून ती उभी होती आणि हा तिथे पोहोचला .. ओठात कुठलेसे मराठी प्रेमगीत गात ..... तीच . होय तीच उभी होती ... आवाजावरून जशी वाटत होती त्याला तशीच प्रत्यक्षात असणारी .... आज तेच सारे आठवले त्याला .... अलगद मग तो त्या कट्ट्याच्या बाजूला उभा राहिला .. तेच मागचे सारे आठवले .. तिने लडिवाळपणे त्याला मारलेले फटके , ओढलेले कान आणि तोही अगदी येणाऱ्या जाणाऱ्यांकडे आपण काहीतरी "कमावले " असल्याचा अविर्भाव दाखवत बघणारा..... डोळ्यातले ते थंड पाणी त्याच्या निळ्या जीन्स वर अलगद पडले ...
तो समोरचा चहावाला आजदेखील वाफाळता चहा बनवत होता.... "दोन कटिंग" त्याने त्याच्याकडे ऑर्डर दिली .. चहावाल्याने देखील त्याला बघून नेहमीप्रमाणे दोन स्पेशल ग्लास दिले... " आज तू एकटाच ... ? " त्याच्या जखमेवरची खपली पुन्हा एकदा निघाली ... "होय.. असच " ... पहिला ग्लास गटागटा पिऊन दुसरा ग्लास तिच्यासारखाच स्वतःच्या रुमालाने धरून फुंकर मारून पीत होता... चहावाला कळून चुकला.... त्यानेही आज एकाच कटिंग चे पैसे घेतले होते ...
मनातले दु:ख अलगद त्याच्या डोळ्यात आले होते .. तसाच चालत चालत तो त्या बागेजवळ गेला आणि स्वतःशीच बडबडला :
नशिबाचा खेळ असतो सारा... कधी ऊन तर कधी वारा ...
झोकून द्यावे हृदयातले सारे .. कधी न मोजावे आकाशातील तारे ...
मोडेल मग कधी असा एक डाव ... हरवेल तसाच मग मनीचा भाव ....
तुटलेले सारे कधी कसे जोडावे ? का हे असेच हे सारे आपल्याचसाठी घडावे ? ...
का हे असेच हे सारे आपल्याचसाठी घडावे ? ...
-- विकास सोमण
मालाड , मुंबई -९७
मनावर दगड ठेवून त्याने हे सत्य स्वीकारले... पुढे काय वाढून ठेवले आहे हे आपल्याला माहित नसल्याने त्याने नव्याने जगायला शिकायला हवे असे त्यालाही वाटत होते... पण ... पण.. जुन्या जखमा कालांतराने पुन्हा पुन्हा ओल्या व्हायच्या ... कोणीतरी त्या जखमेवरची खपली काढावी अशागत सगळ्या जुन्या आठवणी डोळ्यांसमोर यायच्या .... एका क्षणात होत्याचे न्हवते तर फक्त पूर , भूकंप अश्या आपत्तीत येते पण ही आपत्ती नैसर्गिक न्हवती तर भावनिक गुंतागुंतीची , विश्वासाची आणि प्रेमावर आलेली आपत्ती होती ...
आज पुन्हा तो त्याच ठिकाणी आला होता जिकडे "ते दोघे " पहिल्यांदा भेटले होते... त्याचठिकाणी .... स्वतःची स्कुटी पार्क करून ती उभी होती आणि हा तिथे पोहोचला .. ओठात कुठलेसे मराठी प्रेमगीत गात ..... तीच . होय तीच उभी होती ... आवाजावरून जशी वाटत होती त्याला तशीच प्रत्यक्षात असणारी .... आज तेच सारे आठवले त्याला .... अलगद मग तो त्या कट्ट्याच्या बाजूला उभा राहिला .. तेच मागचे सारे आठवले .. तिने लडिवाळपणे त्याला मारलेले फटके , ओढलेले कान आणि तोही अगदी येणाऱ्या जाणाऱ्यांकडे आपण काहीतरी "कमावले " असल्याचा अविर्भाव दाखवत बघणारा..... डोळ्यातले ते थंड पाणी त्याच्या निळ्या जीन्स वर अलगद पडले ...
तो समोरचा चहावाला आजदेखील वाफाळता चहा बनवत होता.... "दोन कटिंग" त्याने त्याच्याकडे ऑर्डर दिली .. चहावाल्याने देखील त्याला बघून नेहमीप्रमाणे दोन स्पेशल ग्लास दिले... " आज तू एकटाच ... ? " त्याच्या जखमेवरची खपली पुन्हा एकदा निघाली ... "होय.. असच " ... पहिला ग्लास गटागटा पिऊन दुसरा ग्लास तिच्यासारखाच स्वतःच्या रुमालाने धरून फुंकर मारून पीत होता... चहावाला कळून चुकला.... त्यानेही आज एकाच कटिंग चे पैसे घेतले होते ...
मनातले दु:ख अलगद त्याच्या डोळ्यात आले होते .. तसाच चालत चालत तो त्या बागेजवळ गेला आणि स्वतःशीच बडबडला :
नशिबाचा खेळ असतो सारा... कधी ऊन तर कधी वारा ...
झोकून द्यावे हृदयातले सारे .. कधी न मोजावे आकाशातील तारे ...
मोडेल मग कधी असा एक डाव ... हरवेल तसाच मग मनीचा भाव ....
तुटलेले सारे कधी कसे जोडावे ? का हे असेच हे सारे आपल्याचसाठी घडावे ? ...
का हे असेच हे सारे आपल्याचसाठी घडावे ? ...
-- विकास सोमण
मालाड , मुंबई -९७
